มีเรื่องกับหมา

ค่ำคืนหนึ่งในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง บิลลี่ ผู้ชายวัย 35 ปี รูปร่างผอมสูง นิสัยเฮฮา ร่าเริง อัธยาศัยดี มีเพื่อนเยอะ และแน่นอนว่า ขี้เมาตัวพ่อ กำลังนั่งดื่มเหล้ากับเพื่อนๆ ในบ้านของเขาเอง

“มึงนี่แม่งดื่มโหดจริงๆ ว่ะ” ไอ้ต่อม เพื่อนสนิทของบิลลี่พูด พลางยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับบิลลี่

“เรื่องแค่นี้สบายมาก ฮ่าๆๆ” บิลลี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกระดกเหล้า เข้าปากอีกอึกใหญ่

เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะๆ ทุกคนพูดคุยกัน อย่างสนุกสนาน เรื่องที่พูดกันนั้น มีตั้งแต่เรื่องงาน เรื่องแฟนเก่า เรื่องหวย ไปจนถึงเรื่องผีในซอย ที่ไม่มีใครเคยเจอจริงๆ

เวลาผ่านไปจนเกือบตีหนึ่ง ไอ้ต่อมเริ่มเมาหนัก จนต้องขอตัวกลับ

“เฮ้ย กูต้องกลับแล้วว่ะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า”

“เออๆ เดี๋ยวกูเดินไปส่งมึง หน้าปากซอยบ้าน” บิลลี่ตอบ แม้ตัวเองจะเมาไม่แพ้กัน

บิลลี่เดินโซเซ ไปส่งเพื่อนที่ปากซอย ก่อนจะโบกแท๊กซี่ให้ไอ้ต่อม ขึ้นรถกลับบ้าน เมื่อเห็นแท๊กซี่ออกไปจนลับตา บิลลี่ก็เดินกลับบ้านของตัวเอง

ระหว่างทางกลับ บิลลี่ต้องเดินผ่านหน้าบ้านเก่าของก๊ง ซึ่งตอนนี้ให้คนเช่า ผู้เช่าเป็นชายวัยกลางคน ที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร และเขาเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่ง

เจ้าหมาตัวนี้ มีชื่อว่า “ไอ้ดำ” เป็นหมาพันธุ์ไทย ขนสีดำ ตาดุ นิสัยห้าวหาญ ชอบเห่าไล่ คนแปลกหน้าทุกครั้ง ที่เดินผ่านหน้าบ้าน

คืนนี้ก็เช่นกัน

“โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! ”

เสียงเห่าของไอ้ดำดังขึ้นทันที ที่บิลลี่เดินผ่านหน้ารั้ว

“โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! ”

มันกระโจนขึ้น เอาขาหน้าเกาะรั้วบ้าน พร้อมส่งเสียงขู่คำราม

บิลลี่ที่กำลังเมาหนัก หยุดเดินหน้าบ้านเช่า ยืนเท้าสะเอว พร้อมยื่นหน้าไปด่าไอ้ดำ

“เห่าหาพ่อมึงเหรอ?” เขาด่าไอ้ดำ

ไอ้ดำไม่หยุดเห่า แถมดูเหมือนจะเห่าแรงขึ้นเรื่อยๆ

บิลลี่ที่เริ่มรำคาญสุดๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้รั้ว แล้วตะโกนกลับไป “จะเห่าทำไมวะ!?”

และแล้ว…

ไอ้ดำกระโดดข้ามรั้ว มางับปากบิลลี่เต็มแรง!

“โอ๊ย…โอ๊ย!!!”

บิลลี่ร้องเสียงหลง ด้วยความเจ็บปวดสุดขีด เขาสะบัดตัวออกสุดแรง จนไอ้ดำหลุดออกไป แต่ปากของเขา เต็มไปด้วยเลือดไหลทะลัก ออกมาเป็นทางยาว

ไอ้ดำกระโดดกลับเข้าไปในรั้ว เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยังคงเห่าอย่างต่อเนื่อง

บิลลี่ใช้มือจับปากตัวเอง แล้วต้องตกใจสุดขีด เมื่อสัมผัสได้ว่า ปากของเขาแหว่งไปบางส่วน

“เชี้ยแล้ว! หมากัดปากกู!”

บิลลี่รีบวิ่งกลับบ้าน แล้วคว้าผ้าขนหนูกดแผลแน่น แต่เลือดก็ยังคงไหลไม่หยุด สุดท้ายเขาต้องเรียกแท็กซี่ ไปโรงพยาบาล

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล หมอตรวจแผลของเขา ด้วยสีหน้าตกใจ

“แผลลึกมาก ต้องเย็บ 10 เข็มนะครับ” หมอพูดกับบิลลี่

บิลลี่นั่งนิ่งให้หมอเย็บแผล พร้อมคิดกับตัวเองว่า “นี่กูไปมีเรื่องกับหมาจริงๆ เหรอวะ?”

เมื่อกลับมาจากโรงพยาบาล ด้วยความที่บิลลี่ เป็นคนชอบเล่าเรื่อง และอยากให้คนอื่นรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาจึงถ่ายรูปตัวเองที่ปากเหวอะ ส่ง ไลน์ไปให้นภา เพื่อนรุ่นพี่คนสนิทของเขา นภาเป็นคนที่บิลลี่ไว้ใจ เขาจะ คุยเรื่องราวต่างๆในชีวิตให้นภาฟังเสมอ

ไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงโทรศัพท์ของบิลลี่ก็ดังขึ้น

“เฮ้ย! บิลลี่ มึงเป็นอะไรวะ!?”

“ใครทำร้ายมึง บอกกู กูจะไปจัดการให้ ” น้ำเสียงของนภาเจ็บแค้นแทนบิลลี่

บิลลี่ตอบเสียงอู้อี้ “ไม่มีใครทำร้ายกู… กูโดนหมากระโดดกัดปาก”

“กูไม่เชื่อมึงอย่ามาอำกู สภาพมึงเหมือนโดนคนทำร้าย ปากเหวอะเชียวนะ” นภาคาดคั้นบิลลี่

“กูไม่ได้อำมึง กูโดนหมากระโดดกัดปากจริงๆ” บิลลี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง และเล่าเรื่องราวทั้งหมด ที่เกิดขึ้นให้นภาฟัง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ ดังลั่นออกมา

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!”

บิลลี่ถอนหายใจ รู้ได้ทันทีว่า นภาไม่มีทางเห็นใจเขาแน่นอน

“โอ๊ยย กูขำไม่ไหวแล้ว ไอ้บิลลี่! ขนาดกับหมา มึงยังไปมีเรื่องกับมันได้ มึงแม่งโคตรหนึ่งในล้าน!” นภาอดขำไม่ได้ สงสารบิลลี่ก็สงสาร แต่ก็ปนกับความตลกของบิลลี่ ที่เมาแล้วไปมีเรื่องกับหมา

“กูเจ็บนะโว้ย! มึงช่วยสงสารกูหน่อยได้ไหม!?” บิลลี่บ่นกับนภา

“ไม่ไหวว่ะ ฮ่าๆๆๆ” นภายังขำต่อเนื่อง

“ขอให้แผลที่หมากระโดดกัดปาก หายเร็วๆ นะ บิลลี่ ฮ่าๆๆๆ” นภาอวยพรไปขำไป

วันรุ่งขึ้น ข่าวเรื่องบิลลี่โดนหมากัดปาก กระจายไปทั่วซอย

“เฮ้ย บิลลี่! ได้ข่าวว่ามึงไปทะเลาะกับหมา?” เฮียติเพื่อนสนิทแถวบ้านถาม

“มึงนี่สุดยอดจริงๆ ว่ะ! ทีหลังอย่าไปด่าหมาอีกนะ ฮ่าๆๆ” สสารเพื่อนขายของ อยู่ใกล้ละแวกบ้านอำบิลลี่

“มึงรู้มั้ย คนแถวนี้เรียกมึงว่า ‘บิลลี่ปากหมา’ แล้วนะ ฮ่าๆๆ” พี่อู๊ดเพื่อนรุ่นพี่หยอกล้อบิลลี่

บิลลี่ก็ขำเรื่องราวของตัวเอง เป็นตำนานความฮาของเพื่อนๆ ที่ต้องอำบิลลี่เมื่อพบหน้า

คืนต่อมา บิลลี่เดินผ่านหน้าบ้านเช่าอีกครั้ง คราวนี้เขาเดินห่างจากรั้วบ้านไปไกลๆ

ไอ้ดำยังคงเห่าอยู่เหมือนเดิม แต่บิลลี่ไม่แม้แต่จะหันไปมอง

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“กูไม่อยากมีเรื่องกับมึงอีกแล้วโว้ย…ไอ้ดำ”

บิลลี่เรียนรู้บทเรียนราคาแพง จากค่ำคืนอันแสนหฤโหด

“ถ้ามึงเมา… อย่าทะเลาะกับหมา”